Mike tekent al zolang hij een potlood kan vasthouden. Op de lagere school werd al snel duidelijk dat Mike een uitzonderlijk tekentalent had en bij deelname aan tekenwedstrijden voor kinderen viel hij dan ook nooit in de prijzen omdat jury’s steevast niet geloofden dat zo’n jong iemand tekenwerk van zo’n hoge kwaliteit kon produceren. Desondanks blijft Mike zich tijdens zijn gymnasiumopleiding als illustrator ontwikkelen, gemotiveerd door zijn tekenleraar Chris Neecke en geïnspireerd door veelzijdig Alkmaars kunstenaar Rob Houdijk, destijds zijn leraar Latijn.
Zijn striptekencarrière begint echter pas als hij op de Technische Universiteit Delft zijn muze DeeJay (Dirk-Jan Hoek) tegen het lijf loopt. Samen met medestudent Jack Broeders beginnen zij in 1992 het small-press stripmagazine ‘Chaos’, waarin onder andere vermaarde talenten als Zookie, Alice (toen nog onder pseudoniem Cris) en Mark Hendriks publiceerden. Ondertussen produceert Mike illustraties en korte strips in een grote verscheidenheid van stijlen voor anime- en mangamagazines Yamage, FaniManga, AnimeniA, Oranda no Manga, AnimeNation (UK) en AniWay. Als freelancer werkt hij onder andere als illustrator en striptekenaar voor jeugdmagazine Pauze.
Grootste wapenfeiten op stripgebied zijn het creëren van het originele character Magical Farmgirl Marieke en het uitbrengen van de comic ‘Suck me Zizi’ uit de superheldenreeks ‘De Stille Getuige’. Marieke is inmiddels al jarenlang mascotte van stichting J-Pop en de door hen georganiseerde grootste Nederlandse jaarlijkse manga- en animeconventie. Voor ‘Suck me Zizi’ deed Mike het character design, werkte mee aan paginalay-outs en nam al het schetswerk voor zijn rekening. Verhaal, regie-aanwijzingen en inkting zijn van professioneel Belgisch stripauteur Steven de Rie. Het verhaal is in een kleine, luxe oplage uitgegeven door stripuitgeverij RDH.
Mike verkiest echter een full-time job bij internetpioniers Zappwerk (tegenwoordig Total Active Media) boven een onzeker tekenaarsbestaan. Daarna belandt hij als illustrator op het Art Department van Nike Europe. Hij blijft echter tekenen en produceert in die tijd (zwaar) erotische vrouwenportretten met invloeden uit zowel Japanse animaties als illustrators als Patrick Nagel (USA), Eguchi Hisashi (Japan) en Milo Manara (Italië). In 2005 houdt het even allemaal op als Mike in een zware depressie raakt. Vanaf 2008 lijkt het erop dat hij zijn inspiratie weer een beetje gevonden heeft.